Heren 2

Deze zondag mochten we op bezoek in Alkmaar om tegen de beloften van Koedijk te spelen. Uit het verleden wisten we al dat winnen, uit tegen Koedijk, door omstandigheden altijd een lastige opgave is.

 

Ook deze keer was het niet anders. Zonder keuring van beide partijen werd de wedstrijd aangevangen met een varkensblaag als bal. En zonder enig varken te kort te willen doen, maar de gemiddelde blaag heeft meer grip en een groter stuiterend vermogen als dat deze deed. De eerste minuten van de wedstrijd werd dan ook regelmatig doorgebracht grabbelend naar de bal of zelfs in paniek er achteraan rennend, omdat hij uit de handen geglipt was. De doorsnee slapstick was er niks bij.

Al snel werd ook duidelijk dat we een extra tegenstander hadden. En ditmaal niet onszelf, maar de dame in het geel, welke de wedstrijd arbitraal in goede banen mocht lijden. Maar dan vooral in de voor Koedijk goede banen. Meerdere 7-meter worpen tegen voor cirkel verdedigen, terwijl dit op de andere speelhelft werd weggelachen. En een doorgebroken Casey, die blij mag zijn dat zijn schouder nog heel is nadat hij aan zijn schotarm terug werd getrokken, verdiende enkel een vrije worp. Toen de Koedijkse routinier in de slotfase ook nog wat last kreeg van losse handjes en ellebogen -wat resulteerde in een blauw oog bij onze vaste invaller Sander- werd wel duidelijk dat de uitslag eigenlijk vooraf al wel vast stond. Iets wat we eigenlijk voor aanvang van de wedstrijd ook al wisten, maar hoop doet leven.

Bovenop al het bovengenoemde kunnen we ons zelf ook een verwijt maken, namelijk een te lage productie. En dan voornamelijk vanaf de hoeken kregen we er welgeteld maar één bal in. Alle credits daarvoor gaan naar Roy.

Is er dan ook nog iets positiefs te melden? Uiteraard! Om te beginnen de voorzichtige terugkeer van Ruben. Na een paar weken van blessureleed maakte hij weer zijn opwachting, zei het in meerdere invalbeurten van een paar minuten, maar de terugweg is ingeslagen.

Daarnaast een heel groot compliment naar alle spelers en invalcoach Dennie (nog bedankt trouwens)! Ondanks alle tegenwerking die we hebben mogen verduren, heeft iedereen zich rustig gehouden. Niemand is uitgevallen tegen de scheidsrechter, de tegenstander of elkaar. De wedstrijd is gewoon uitgespeeld en achteraf hebben we er om kunnen lachen. Gelukkig hebben wij dit soort taferelen niet nodig om ook eens een wedstrijdje te winnen.

We hebben alle kinderen uit ons team nog getrakteerd op de McDonald’s (aangezien we om het erbarmelijke tijdstip van 16:50 uur mochten aanvangen) en nadat we ze met man en macht uit de ballenbak hadden getrokken zijn we in het hondenweer naar huis gereden.

Eindstand 20-15

Doelpuntenmakers zijn niet bekend, omdat coach Dennie het moest doen met een kapotte pen.

Stand Heren 2 - Veld

Stand Heren 2 - Zaal